|
|
|
|
Twee weken in Spanje was genoeg, ik reed verder naar PORTUGAL/ALGARVE......
HOTEL NAVIGATOR� Van 16 tot 28 Januari
Wat kon ik anders doen dan slapen, recupereren, excursies doen in een prachtig landschap, genieten van een uniek uitzicht vanuit de hotelkamer, wandelingetjes in het lege 80% gesloten dorp,� werken aan de auto en voor de rest eenzaamheid troef.
De enige gesprekspartners waren de verveelde half slapende receptionisten waarvan geen enkele er ook maar één keer aan gedacht heeft me te helpen door een snel dicht slaande voordeur vast te houden of een paar stukjes bagage te helpen dragen van en naar de auto. Na 10 dagen werd ik mottig van eenzaamheid en dacht "nu zit ik weer, gevangen in een comfortabel nest met prachtig uitzicht, is dat niet de reden waarom ik gevlucht ben uit mijn heerlijk appartementje? De eenzaamheid en onmogelijkheid prettige sociale contacten te onderhouden? Ja toch?"
Een mooie folder met Youth Hostels in Portugal wordt in mijn handen gepropt door een engels reizend koppel "thats where you should go":
"Youth Hostelling for Peace and International Understanding"
Waar is er een jeugdhotel waar ik binnen kan? Ja, Bingo, in LAGOS. Even kijken. Oei ik kan niet binnen. Maar, receptioniste MINA komt naar buiten lopen."We will find someting, don't worry" prompt wordt een plank tevoorschijn gehaald die even prompt breekt van zodra ik erop rij. Toch zet ik door, midden in de stad, in een mooi huis een kamerke op gelijkvloers met eigen badkamer en misschien plaats voor auto naast de deur... heerlijk onbijt inbegrepen en tof cafeetje ook naast de deur. Er wordt me beloofd dat "er iets zal gedaan worden aan die borduur van de ingang"; ik zag dat het een kwestie van stadsdiensten ging worden en legde mijn boontjes niet te weken voor een dergelijke uitkomst.
Bij aankomst werd gezorgd voor veel ruimte in de kamer (tweede bed weg) en was er met de manager een speciale prijs afgesproken.Nog steeds boven mijn budget maar waar vind ik een andere oplossing?
Vanaf de eerste dag wordt alles gemakkelijk, op vlak van communicatie: geld afhalern, posten, bellen, faxen.... alleen het e-mail machine is onmogelijik voor me om mee te werken. Daarvoor moet ik een houding aannemen die mijn nek doet kraken binnen de paar seconden en het ding is lomp en traag en ik ben al dat electronisch gedoe kotsbeu, ik heb gedurende vele eenzame jaren bijna uitsluitend daarmee gecommuniceerd. Niets liever dan een gezellige babbel "face to face". Elke dag nieuwe gezichten, nieuwe verhalen aan het onbijt en 6 vaste personeelsleden die elkaar afwisselen en graag hun job doen.
Gedurende een week moest ik vragen om planken te leggen om efkens buiten te kunnen, en begon me daar wel wat ambetant bij te voelen. Ondanks alle snelheid en vriendelijjkheid waarmee dit steeds gebeurde. Ik had geen tijd me echt ambetant genoeg te voelen, na die ene week werd het voetpad verlaagd door de mensen van de stad Lagos (in Gent kunnen ze hier nog een en ander komen leren). Dus ben ik nu de koning te rijk, koffietje gaan slurpen naast de deur, wandelingetjes met de buggy , beetje gaan prutsen in auto .... EN gene kou waardoor mijn handen weer voor 50 procent bruikbare instrumenten geworden zijn.
De ALGARVE met zijn kustlijn en bergen is prachtig, om de twee dagen ging ik een "tourke doen" en allerhande mooie plekjes ontdekken.
Na zes weken werd het wel wat duur, 20 euro per dag plus 6 euro voor de garage, dat kon ik niet lang volhouden.
De manager deed een prachtig voorstel: in PORTIMAO is er een ander jeugdhotel (waarvan hij ook manager is), daar mag ik met de auto op de parking staan aangesloten aan electriciteit en gebruik maken van de douches en toileteen EN een heerlijk ontbijt aan 4 euro per dag. Daar ben ik nog 3 weken gebleven maar het was veel minder gezellig. Alleen de receptionist die de vroege morgen dienst deed was af en toe bereid voor een babbel en een lach en maakte zelfs CD copies van de beste radiouitzendingen. Alles draait rond muziek en kleuren in Portugal. Nergens heb ik mensen gezien die met zo veel smaak en verstand van kleuren combinaties hun huis inrichten en hun tuintjes zijn pareltjes. Ik zou hier met plezier willen blijven maar de bureuacratie dwingt me naar huis en mijn auto is nog niet voldoende in orde (automatisch deuren openen) waardoor ik té veel lijdt en vooral ook 's nachts kou heb in de auto.
