REIZEN PER VLIEGTUIG zonder begeleider (buddy):

Wie graag grapjes en ervaringen deelt schrijft naar :
info@krakendekarkassenopwielen.be

"Only those who attempt the absurd can achieve the impossible"
schreef mijn vriendin toen ik veilig terug thuis was uit Kenia.
In maart 03 (drie dagen na de oorlogsverklaring van USA tegen Irak) vertrok ik. Drie weken voordien had ik allerhande attesten moeten versturen om mee te mogen met de rolwagen en ik moest twee zetels kopen in plaats van één "in geval het nodig is te gaan liggen" zei de hostess met een stem vol mededogen, "en er wordt voor u gezorgd tot wanneer je met rolwagen en bagage bij je gast familie terecht bent".
Aankomst in NAIROBI AIRPORT.
Doodop van 10 uur vliegen werd ik eindelijk naar de uitgang van het vliegtuig geloodst, daar stonden twee charmante zwarte ventjes met brede glimlach van SWISSAIR. Ze wrongen me in een piep klein rolwagentje dat moeizaam op weg geraakte en tot mijn grote schrik geen banden had, alleen maar rubber geplakt op ijzeren wielen, het ding was totaal versleten, minstens vijftig jaar oud. De rit startte moeizaam en duurde eeuwen. De pijn kroop door mijn lijf, ik werd rood dan lijkbleek, zweette emmers.... het bleef duren. "Now you need to fill in the forms" (men had vergeten me die te overhandigen in het vliegtuig) "for your visa".
Bevend begon ik een massa nutteloze informatie in te vullen: name, surname, name father, name mother, date birth, date birth father... ik gooide de verkeerde informatie op dat blad, duwde mijn paspoort onder hun neus met 50 dollar en zei "hurry up please, or I am going to die in this wheelchair" -" where the hell did you get such a miserable piece of equipment" ; ze lachten groen en zeiden niets.
Tien minuten later ontving ik een visum "sorry, madam, for the delay we had to make a receipt" -"ok,fair enough" stamelde ik nog..... ze duwden dat karretje met mijn huilende karkas wat verder, verdwenen en lieten me daar zitten. Ik zag nog net op het bagagerek mijn buggy op zijn zij liggen mee rollend met mijn valies..
Ik bleef verdwaasd voor me uit staren en kon maar niet begrijpen waarom mijn gastvrouw er niet was. Ik wist niet meer wat er gaande was toen ik haar armen rond me voelde, ze zei sussend, "you are OK, I am here now". Ondanks de verstrengde veiligheidsmaatregelen wegens de oorlogsverklaring hadden ze haar uiteindelijk toch binnen gelaten.
De rit van het vliegtuig naar de bagageruimte had meer dan een half uur geduurd. De luchthaven was praktisch leeg, het personeel van het vliegtuig SN BRUSSELS AIRLINES was me voorbij gelopen met een wrang glimlachje en een groet die zei "trek je plan, wij hebben gedaan met werken".
Ik heb twee weken verloren aan het recupereren van deze pijnlijke aankomst en besliste nooit meer op reis te gaan zonder escorte of een partner die ook in een rolstoel zit. Alleen de vermoeidheid en pijn doorstaan van de reis had me té zwak gemaakt om nog eisen te stellen en me te verdedigen bij aankomst. Met zijn tweeën is men altijd sterker.
Ik had tegenslag wegens de oorlog, maar toch, de confrontatie met mijn hulpeloosheid op reis was té zwaar geweest, dat durf ik niet meer alleen.

Aangekomen in het huis van mijn vriendin stond me alweer een grote verrassing te wachten. Ze woonde niet in de stad zoals ze schreef n haar e-mails maar 20 kilometer buiten de stad. Het huis was perfect voor rolwagengebruikers maar ik kon niet buiten zonder een dure chauffeur met Volkswagenbusje in te huren die steeds zonder geld zat waardoor ik voor elk uitstapje ook nog nieuwe banden, de verzekering en andere dure grapjes moest betalen.
Mijn gastvrouw had het eeuwig druk en zag ik zelden en even de deur uit met de rolwagen kon ook niet omdat het aardewegje voor de deur onbereidbaar was (grote gaten, modder en vol vuilnis).

Ik bleef één maand genietend van de zon en een verwilderde tuin in het gezelschap van twee grote honden en de zon. Toch heb ik mijn reis van 7 weken naar 4 weken verkort en heeft BRUSSELS AIRLINES, na veel excuses voor de ellende van de heenreis, me in eerste klas naar huis gebracht.