|
|
|
|
Er is slechts één persoon met suikerziekte (chronische ziekte) die reageerde die gelijkaardige problemen heeft als ik op vlak van moeilijk gaan, afzien als het koud is en dergelijke, die ook alleen woont in een soort rusthuis (hij is slechts 52 jaar oud). Hij zit al maanden te wachten op het antwoord van het RIZIV/Vlaams Fonds (afdeling Antwerpen) voor een electrische rolwagen en moet zich voorlopig behelpen met een manuele rolwagen - zeer gevaarlijk want hij verliest het gevoel in zijn handen en wondjes genezen heel moeilijk. Gelukkig heeft hij ontdekt op mijn website dat er een hoog/laag systeem bestaat en dit ook aangevraagd. Sinds enkele maanden schrijven we elkaar regelmatig en generen we ons niet onze moeilijke momenten evengoed als de betere naar elkaar te schrijven.
Na het verschijnen van het artikel in De Morgen (nov.2005-zie lezersbijdragen: verhaal 2) kreeg ik veel persoonlijke reacties van "gezonde" vrienden en kennissen en een tiental e-mails van onbekenden met een chronische ziekte die me aansporen verder te gaan in het aanmoedigen van lotgenoten om ondanks alles nog een redelijk zelfstandig sociaal leven te hebben. De meerderheid van die chronisch zieken hebben "steunpilaren", zoals partners - ouders - kinderen waar ze bij wonen en dus alle nodige zorgen krijgen en steeds een "assistent" hebben indien nodig, anderen zijn er té erg aan toe om nog een ietwat sociaal leven te lijden, sommigen zijn volop bezig hun hulpmiddelen aan te passen, oplossingen te zoeken zonder zich te laten verdrinken in de bureaucratie... en corresponderen regelmatig.
Nu is er ook iets over verschenen in Onder Ons, net nu ik bezig ben een vernieuwing van mijn electrische rolwagen aan te vragen....
