VRIENDEN : "Mantelzorgers" 
alles kits met de kids

Wie graag grapjes en ervaringen deelt schrijft naar :
info@krakendekarkassenopwielen.be

In de wereld van het punten halen en uitkeringen verkrijgen heeft men ook soms recht op "mantelzorg", dit zijn vrienden, buren en familie die af en toe een handje toesteken. Als men er slecht genoeg aan toe is (=veel punten krijgt) krijgt men 90 euro mantelzorg per maand ( nu 2007 105 euro).
In alle getuigenissen die ik lees van chronisch zieken spreken ze over het verlies van hun vrienden . Ik begin te begrijpen waarom; de druk die men uitoefent op de naasten is groot vooral als men geen liefhebbende partner heeft die alle lasten op zijn/haar schouders neemt - naar het schijnt zijn er meer chronische zieke vrouwen die hun partner verliezen (afhaken, scheiden...) dan mannen, dus zou ik op dat vlak eens in de meerderheid zijn.



Toen ik in 1997 in Gent terug kwam en in zeer slechte conditie verkeerde zeiden de vrienden "die komt er wel door, er zal wel iets op gevonden worden".Toen na jaren "mismeesterd" te worden dat "iets" gevonden werd bleek de enige uitweg om nog een beetje op "eigen benen te staan" een zware rugoperatie, pijnstillers en een rolwagen te zijn.
Sommige vrienden hebben botweg afgehaakt anderen hebben vermeden afspraken na te komen en me ontmoedigd nog te proberen persoonlijk contact te hebben met hen. Omdat ze zich slecht voelen in mijn plaats? Omdat ze het zien van lijden niet aankunnen? Wat kunnen mensen die me graag zien doen? Wie voelt zich "gewoon" bij het aanschouwen van andermans lijden? Mijn leven is bevolkt met technische snufjes en rare machines, misschien zijn ze daar bang van?
Sommige andere "vrienden" bleven contact houden, maar het verliep allemaal anders dan toen ik zelf nog reddende engel was. Plots moest voor alles betaald worden, kreeg ik bezoek op de meest ongepaste tijden (ik mocht al blij zijn dat ze kwamen) en werd ik een evident slachtoffer voor diegenen die hun frustraties van stress en streven op mij afreageerden.
Men zegt dat minder validen - evengoed als kinderen en bejaarden - uiterst geschikt zijn om de achillespees van "gezonde" volwassenen te ontdekken (betuttelen, zagen, bemoeien, sjacheren, bekritiseren, klagen, afspraken niet nakomen, maximum centen eisen voor minimum prestaties, mijn ijskast leeg eten). Alle onhebbelijkheden die ze niet kwijt kunnen op het werk of het gezin kunnen ze botvieren op kreupelen.
Ik ben verplicht geweest dit soort vriendschappen te weren uit mijn stulpje.
Enkelen bleven normaal doen en behandelen me op de zelfde manier als toen ik fris en gezwind liep te swingen en steeds bereid was een handje toe te steken waar nodig. Met hen kan ik zijn wie ik ben, hoef ik niet de sterke uit te hangen en babbelen we over alles waar we al altijd over babbelden. Ze vragen of het past om eens langs te komen en zijn altijd bereid om met een of ander karweitje een handje toe te steken. We gaan naar feesten en festivals zoals vroeger en houden regelmatig contact met elkaar.
Mijn hulpbehoevendheid heeft mijn vriendschappen kwantitatief verminderd en kwalitatief verhoogd.
Ik heb veel maten (mensen die ik ontmoet in het sociaal leven), daarnaast een paar echte onconditionele vriendschappen. Wellicht ben ik nog "rijker" op dat vlak dan velen voor wie de karkas in goede orde verkeerd.