Kinesitherapie en Hydrotherapie:

Wie graag grapjes en ervaringen deelt schrijft naar :
info@krakendekarkassenopwielen.be

Hydrotherapie:
Het is algemeen gekend dat ruglijders, artritis patiënten en mensen met dergelijke aandoeningen veel deugd hebben van zwemmen en waterbehandelingen. Het is ook bekend dat het een uitstekende manier is om de aftakeling van te weinig gebruikte spieren tegen te gaan. Kortom, iedereen zou de kans moeten hebben te oefenen in een aangepast (minimum 30 graden Celsius) zwembad.
Destijds was er een zwembad in het ziekenhuis Jan Palfijn. Daar ging ik gedurende twee jaar, drie maal per week. Onder water voelt men geen pijn en kan men alles wat men boven water niet kan.
Dit is een heerlijk gevoel en ik insisteerde na de operatie om terug te keren naar het zwembad, wat de chirurg een uitstekend idee vond. Maar, wegens wanbeheer - het gedrag van bepaalde kinesisten was ronduit grof - en gebrek aan hygiëne, alle buizen verroest - werd het oefenbad gesloten.

Ik sloot me aan bij een zwemclub voor gehandicapten - ik zal niet in detail treden over de ellende dit met zich mee bracht zoals: té koud, en zwemmend vluchten van sterk gebouwde mentaal gehandicapten die wilden "spelen"- om uiteindelijk te belanden in het revalidatie centrum van het UZ GENT waar zelfstandige kinesisten de zaak beheren. Dit prachtig revalidatiecentrum werd een paar jaar geleden vernieuwd, naar het schijnt een peperduur project. Bij aankomst moet de kinesist met een mes de deur van de kleedkamer voor rolstoelgebruikers open wringen  - de zwemmeester is de enige met sleutel en is er meestal niet. De enige plaats in dat kamertje zonder her en der antislip tegels is de douche zelf en het verhoogd toilet is verstopt, onbruikbaar. Na het douchen en omkleden moest ik terug naar de gang met mijn kleren op de rolstoel gevouwen - dit kamertje heeft twee aparte ingangen, alles kan gemakkelijk gestolen worden. In de gang moest ik uitstappen met natte voeten op een gladde vinylgrond en met wandelstok, handtas en handdoek sukkelen naar het goed verwarmde oefenbad, vier trappen op, vier af en geen antislip tegels..... Het duurde niet lang vooraleer ik de pijn van het omkleden en in en uitstappen niet meer aankon.... de kinesisten hadden toch werk genoeg met Fybromyalgie en CVS patiënten die voldoende lenig en te been zijn...

In het oefenbad in DE CEDER in Deinze is het heerlijk maar is er bij elk bezoek wel iets dat toevallig niet functioneert, een douche die blijft lopen, een kleedkastje dat blokkeert... en een zwemmeester die zich verbergt in een hokje en nooit eraan denkt iemand een handje toe te steken om bvb in het verhoogde bubbelbad te stappen.Toch blijf ik wekelijks naar de Ceder gaan.... en ontmoet ik er een vriend lotgenoot.

Bij "ALLEMAAL SAM" ontmoette ik iemand die in een VZW De DOLFIJNTJES werkt die zich specialiseert in behandelen en verzorgen van gehandicapten/invaliden/ruglijders.....Ik moet er wel voor naar Willebroek (een 50 tal km van Gent) rijden en verzeilde steevast in files. Veertig minuten "begeleide" ontspanning onder water aan 6 euro per behandeling! Eindelijk een groep mensen die begrepen heeft dat invaliden van gelijk welke aandoening weinig centen over hebben voor peperdure behandelingen. Spijtig genoeg té ver voor mij.

Kinesitherapie (thuisverzorging)

Dit moet voor mij aan huis gebeuren om twee redenen: er zijn weinig kinesisten die een rolstoelvriendelijke praktijk hebben, en, een pijnbestrijdende behandeling ondergaan en onmiddellijk daarna grote inspanningen doen voor het aankleden en naar huis rijden is zinloos.
Na jaren zonder kinesist steeds slechter te functioneren werd na de rugoperatie iemand gevonden die aan huis kwam, een sport kinesist. Duidelijk iemand met bitter weinig kennis over bindweefselziekten die geen moeite deed zich daaromtrent te informeren. Die kinesist wreef telkens 20 minuten op mijn rug tot het "goed rood stond" en had geen begrip voor het feit dat ik het irriterend vond te moeten luisteren naar de voetbal uitslagen op de radio of naar radio Donna tijdens de massage. Het was zo belangrijk voor me op de been te blijven dat ik toen dacht dat ik dat allemaal moest verdragen.
Ik vond iemand anders. Een mens die zijn vak kent maar heel haastig was op vlak van centen verdienen (pas zijn huis gekocht). Drie maal per week haalde hij de meest pijnlijke krampen uit mijn rug zodat ik telkens weer meer soepelheid en ruimte had in mijn bewegingen maar wel telkens opnieuw te kampen had met krampen.
Kinesisten worden minder betaald voor huisbezoeken dan voor behandelingen in hun praktijk, zeggen ze. Het creeërt afhankelijkheid en er wordt verwacht dat de patiënt "dankbaar" is iemand te vinden die zo "idealistisch" is. Als ze plots veel werk krijgen ben je de eerste die ze laten vallen en geven ze meestal de schuld van hun bruuske verdwijning aan de "té lastige" patiënt, kwestie van niet te moeten toegeven dat ze kiezen voor geld, zoals iedereen.
Nu begrijp ik waarom mijn huisarts en de specialist sceptisch reageren i.v.m. het "engagement" van kinesisten, beiden hadden mij ervan verwittigd dat dit "mooie liedje niet lang zou duren".
Na de plotse verdwijning van die kinesist werd een scanner gemaakt van mijn rug en bleek ik één jaar behandelingen van de kinesist gehad te hebben die de zenuwwortels irriteerden en dus de toestand van mijn rug verergerden. Dan pas heb ik begrepen waarom ik na elke massage zo'n krampen had. De specialist zei:"een kinesist mag daar niet aankomen".
Ik heb nog   geen enkele kinesist gekend die de moeite gedaan heeft contact op te nemen met de behandelende arts vooraleer hun eigen aangeleerde methodes uit te proberen op hun patiënten. Als je dan zegt:"ik heb de indruk dat ik er slechter van wordt" dan ben je "de lastige" .

NU kies ik voor hydrotherapie waar ik zelfstandig naartoe kan en niet moet rekenen op anderen .