BEREIKBAARHEID (letterlijk en figuurlijk) ARTSEN:

Wie graag grapjes en ervaringen deelt schrijft naar :
info@krakendekarkassenopwielen.be


Ik heb al wat geïnformeerd hoe het eraan toe gaat bij artsen met patiënten die chronisch ziek zijn en/of rolwagen gebruikers, de problematiek is overal hetzelfde. Zelden kan men binnen in de privé consultaties, evengoed van huisartsen als van specialisten. In de bereikbare wachtzalen (ook van hospitalen) komt men terecht in tochtige gangen en hokjes waar de rolstoelgebruiker zich voelt als een olifant in een proseleinenkast of de niet rolstoelgebruiker - met evenveel pijn - uren wachtend in een plastieken lage zitkuip terecht komt.
Mensen in mijn situatie worden gedwongen artsen (specialisten) te raadplegen voor allerhande attesten, meestal voor de mutualiteit, om je niet blauw te betalen aan medicatie. Maar we zijn niet ziek genoeg voor een huisbezoek. Volgens de verhalen van mijn lotgenoten is een paar dagen moeten thuisblijven in de hoop dat de huisarts, die hun probleem niet als dringend beschouwd, langsgaat, een veel voorkomend probleem. Net alsof mensen zoals wij niets anders meer te doen hebben dan te wachten.
Daarbovenop blijken weinig artsen zin te hebben zich te verdiepen in de problematiek van chronische pijn (grootste probleem) en hun patiënten te helpen om hun leven nog zo aangenaam mogelijk te maken dus zullen ze ook geen moeite doen om de infrastructuur van hun consultatie aan te passen.

(nog eentje van Kamagurka in Humo)

Met ons kunnen ze geen "pluimen" verdienen; zoals de reddende engel bij een ongeval of de meester voor een zachte dood. Wij vragen bescheiden hulp, minder pijn en dus betere levenskwaliteit.
Daar de medicatie die ik neem mij al jàren doet "stabiliseren" maar niet als "orthodox" beschouwd wordt is het nog moeilijker om te gaan met specialisten . Ik weet dat er veel pijnpatiënten zijn die zelf zoeken naar adequate medicatie en al blij mogen zijn een arts te vinden die mee zoekt en ook het nodige voorschrijft.
In al mijn contacten met chronische zieken wordt steevast gesproken over "immuniteitsprobleem", "genetisch voorbestemd" en kunnen ze ook een paar paardenmiddelen - die de evolutie van de ziekte zou moeten in bedwang houden - zoals cortisone, chemo en ontstekingsremmers opnoemen, die de huisarts of specialist even getest had op hen. Dertig procent van de bevolking blijkt uiterst negatief te reageren op deze paardenmiddelen die bekend zijn als vernietigers van het spijsverteringsstelsel (ontstekingsremmmers) en het immuun systeem totaal overhoop gooien (met cortisone en "beetje" chemo). Nog nooit heeft één chronisch zieke me verteld dat hun huisarts of specialist zoekt naar de oorzaak van de ziekte of de patiënt helpt zoeken naar zachtere middelen. (voedselsupplementen/kruiden/homeopathie/antivirale en antibacteriële middelen die het immuunsysteem beschermen.... ) om hun leven draaglijker te maken.
In de klassieke geneeskunde verstaat de patiënt geen woord van de diagnoses, pijnlijke traumatiserende testen  en behandelingen  noodzakelijk om de regering te bewijzen dat die persoon inderdaad  crepeert van de pijn en niet "normaal" kan functioneren. In de "alternatieve" sector betaal je veel meer dan bij de klassieken en als hun peperdure behandelingen (symptoombestrijding) niet werken is het je karma of je eigen schuld dat je ziek bent.

Bij reumatologen (twee waar ik helemaal niet binnen kon met een rolwagen) is het onbegrip voor mensen met chronische ziekten, fenomenaal. Ze spuiten je in met cortisone en andere middelen met massa's nevenverschijnselen, nadat je bevend van de pijn in hun consultatie sukkelde, en, vragen zich niet af hoe je in godsnaam zal thuis geraken nadat ze je een pak extra nutteloze pijn bezorgden. Als je dan achteraf belt en zegt dat je er zo veel slechter van werd mag je niet verschieten als ze zeggen: "ik kan daar niets aan doen als je niet wil beter worden".
Bij een orthopedist die toevallig verslagen van scanners kon en wilde lezen bleek de versleten marmeren trap om binnen te gaan in zijn consultatie ronduit levensgevaarlijk te zijn. "Is dat om aan werk te geraken dat ze dat doen?" Vroeg de vriend die me meehielp naar binnen.
In de pijnkliniek werd ik opgenomen in een kamer van vier met vijf bedden vlak naast een dak waar pek gegoten werd (om misselijk te worden van geur en lawaai) en, werden er, zonder voorafgaand akkoord met mij of huisarts (zijn verslag werd genegeerd), een aantal zeer pijnlijke testen voorgeschreven. Ik ben er na een halve dag gevlucht op aanraden van de verpleegster en moest 75 euro "opleg" betalen voor een genetisch onderzoek dat al een 20-tal keer gebeurde (geen enkele specialist vertrouwt zijn/haar collega of het labo van zijn/haar collega).

Ik ken een arts die bijna uitsluitend peperdure "voedselsupplementen" verkoopt die alleen maar te verkrijgen zijn in zijn eigen "natuurwinkel" recht tegenover de deur van zijn praktijk, op naam van een familielid. Als de patient zegt: "ik kan mij geen 500 euro per maand permitteren aan voedselsupplementen", antwoord hij "dat is uw probleem" . Sommigen verkopen hun huis omdat ze geloven dat die hoge dosissen voedsel supplementen broodnodig zijn en niet weten dat ze in een veel goedkopere vorm te vinden zijn. Zoek maar eens goed op Internet lieve lotgenoten.