Wonen


Toen de rolwagen kwestie ter sprake kwam woonde ik op een appartementje, op het veertiende verdiep, perfect voor mijn nood aan warmte, comfort en een brede horizon met fascinerend magisch realistisch uitzicht. Er was slechts één obstakel: de lift. Een zware metalen deur opentrekken en terwijl perfect mikken om in de lift te rijden ging altijd gepaard met een overdosis pijn. Na zes maanden oefenen en tanden bijten begon de lift plots regelmatig te blokkeren, het was duidelijk dat er een klein technisch probleempje was (detector = katoog was losgekomen). Dit klein technisch defect heeft me acht maanden geterroriseerd. De totale onverschilligheid en incompetentie van het syndicus en het contractueel verbonden technisch bedrijf (hoe meer de lift blokkeerde des te meer kans was er dat de bewoners zouden stemmen voor nieuwe) grensde aan het absurde.
Als enige rolstoelgebruikster in een gebouw van 220 appartementen had ik ook 98 % onverschilligheid van de bewoners.
De invalide is altijd en overal in de minderheid dus is democratie voor ons een loos begrip.

Toen ik niet meer wist hoe om te gaan met dit liftprobleem en letterlijk aan het einde van mijn Latijn was stapte ik naar huisvesting stad Gent en werd een "spoedprocedure" ingezet op voorwaarde dat ik mijn appartement zo vlug mogelijk verkocht. Zes maanden later, na ettelijke beloftes en het afsluiten van de verkoop kreeg ik één mogelijkheid, een beschimmelde vochtige kerker met twee zware glazen trekdeuren met pomp om het pand in en uit te geraken. De sociaal assistente die twee uur spendeerde om de situatie juist te situeren en me overtuigde zo snel mogelijk te verkopen wist niet dat haar huisvestingsdienst geen appartementen voor gehandicapten ter beschikking had (dit vernam veel later).
Ik kon kiezen, ofwel ging ik in die kerker wonen ofwel leerde ik voorlopig als dakloze mijn plan trekken, ik koos voor het tweede, hetgeen een moeilijke maar waardevolle leerschool werd vol reizen en avonturen, weliswaar soms bangelijk lastig.  

Tweede verblijfplaats: Camping
Ik stond dus op straat en dacht aan een camping om voorlopig te verblijven, een camping als "buitenverblijf" in de buurt van Gent.

Bij aankomst op mijn pas ontdekte camping was ik onder de indruk van de "park - camping" met zijn hoge bomen, hoge hagen, eendjes, kuikentjes, konijntjes... een unieke kans om op den buiten te wonen veilig en betaalbaar. Een kort en eerlijk gesprek maakte de campingbaas, duidelijk dat het menens was en dat ik er veel voor over had om in zijn mooie park te verblijven. Hij had een uitstekende voorlopige oplossing. Een trekcaravan met een tent en een tuinhuisje dat dienst deed als badkamertje. Mijn vakkundige schoonzoon werd er bijgeroepen om de nodige houten terrassen en rampen te bouwen. Het bleek de beste beslissing te zijn die ik genomen heb sinds mijn ziekte me dwong in een rolwagen. Geen luidruchtige buren, alle nodige faciliteiten op vlak van sanitair, ook voor rolwagengebruikers, heerlijke frisse lucht.
Ik had een rustgevende zomer waarbij ik als gehandicapte niet "in de weg loop" van de hard werkende gezonde stadsmens.
Tegen de herfst werd het stiller en kouder, dus moest ik kiezen voor een stacaravan, met badkamer onder één dak en betere isolatie van de grond, het was gelukkig een "warme" winter '04-'05.
Nu leef ik dus in de beste condities die ik kon dromen. Met mijn motorische problematiek geloofden weinigen in mijn directe omgeving dat het zou lukken. Ik moest dakloos worden om op het idee te komen en had me niet voorgesteld dat het zo goed zou meevallen.

Een paar TIPS:
Een toeristische camping die slechts zes maanden per jaar verblijf toelaat is een afrader. Als de herfst zo aangenaam is als in 2004 en 2005 is het wondermooi in ons park.
Je hebt het recht je postadres te hebben op een camping, niet je domicilie. Voor dit laatste zijn er veel "alternatieven" gezien de duizenden daklozen van tegenwoordig.
De winters zoals '05-06 zijn veel te koud dus is het een grote aanrader van de wintermaanden in het zuiden te verblijven, veel mensen trekken naar Benidorm (SPANJE) omdat het aan de Middellandse zee steeds zachter weer is dan binnenland en aan de Atlantische zee, ik koos voor Lanzarote omdat ik daar vroeger woonde en nog veel vrienden (mantelzorgers) heb. Telkens opnieuw moet ik één maand "revalideren" om te herstellen van de achterutgang geboekt tijdens onze natte kille zomers in België.