Durven buiten komen (met dat ding)

Op straat, de eerste zes maanden van het uitproberen van uitstapjes in de stad met die spectaculaire rolwagen, beefde ik als een blad van pure gêne en ongemak. Nu kon iedereen "het" zien, de straten vol kasseien en één jaar sukkelen vooraleer de rolwagen aangepast was aan mijn noden waardoor er nogal wat "ongelukjes" gebeurden die uitgebreid commentaar opriepen. Vooraleer te durven buiten komen met die krachtige machine nam ik eerst een speciale verzekering, een soort familiale voor brommers - specifiek voor rolwagens vond ik er geen - dat mensen met een electrische rolwagen geen verzekering nemen begrijp ik niet, zo'n krachtige machine.

Plezante en minder plezante reacties die me bijbleven:
-"Mag ik rijden oma? Opgepast voor bobbels, dat weet ik al" zei mijn vier jarige kleinzoon van op mijn schoot, de joystick hanterend met expertise.
-"Dat is jouw probleem" zei een familielid toen ik vroeg of ik op een begrafenisdienst binnen kon. Familie is dikwijls beschaamd over hun kreupelen en zwakkeren.
-Toen de muziek plots stil viel waarop ik aan het dansen was riep een kind "kijk mama wat een grote Buggy!". Zo werd mijn rolwagen Buggy gedoopt.
-"Hoe is het mogelijk, zo jong en al toegeven aan een rolstoel" zei een dame met zware pelsen jas, wandelstok en een gezicht dat de indruk gaf dat ze een zak patatten versleurde.
-"Och arme, gij hebt u verongelukt zeker, proficiat madame voor te proberen uw plan te trekken" zei iemand die zag hoe ik sukkelde om geld uit de machine te halen.
-"Is dat nu voor altijd?" vroeg een kennis; "dat hangt af van de medische vorderingen in transplantaties van wervelkolommen" was mijn toen té uitgebreid antwoord.
-"Leg het me eens uit, wat is er nu eigenlijk juist aan de hand met jou?" begroetingen van onbekenden met bekende gezichten die zich plots als beste vriend en luisterend oor opstellen - Mijn antwoord: "ik ga niet op stap om met onbekenden mijn medisch dossier te bespreken" waarop de meeste zich prompt verongelijkt terugtrokken.
-"Nog een geluk dat we het er goed van genomen hebben indertijd, nu is het genen vetten meer zeker?" zeggen mannen die proberen te weten of ik nog seks heb.
-"Het is fantastisch te zien hoe goed je al kan rijden" zei de specialist, "velen met een rolwagen in jou situatie durven er niet mee buiten komen" voegde hij eraan toe - ik begreep zo goed waarom.

Het onvermijdelijke staren overkwam ik door een zonnebril te dragen, dan konden de starenden niet zien dat ik hen zag staren en voelden beide partijen zich veilig.

-'t Is toch wel wijs dat dit bestaat, hé" - "Profiteer ervan en amuseer je ermee zolang het nog gaat" "Gaan we nog wat dansen?" "Wanneer vertrek je op reis?" "Kan ik iets doen?," blijven de buddy's zeggen.

Het is nu 2007 vijf jaar dat ik met de rolwagen buiten kom en ik merk dat hoe minder ik me stoor aan negatieve opmerkingen hoe minder er gemaakt worden.
Nu ben ik "meester" van mijn machine en vind ik het prima dat ik eindelijk "toegegeven heb" aan het gebruik van een rolwagen. Overal waar ik graag ga krijg ik spontaan alle nodige hulp aangeboden.
Elk uitstapje blijft een technologisch avontuur maar ik ga waar ik wil - binnen kan - wanneer ik wil en dat geeft me een heerlijk gevoel. De pijn dwingt me tot een meditatief leven waardoor ik zelden naar de stad ga, overgevoelig aan de stress van de "gezonde" mensen die zich dikwijls afreageren op de zwakkeren.

Of ik dat nu wil of niet, die rolstoel heeft me in een zwakke positie geplaatst en ik blijf dromen dat er ooit een medisch wonder mij zal genezen.

Wie graag grapjes en ervaringen deelt schrijft naar :
info@krakendekarkassenopwielen.be