CHRONISCH zieken en hun centen

De concurrentie tussen specialisten die elkaar niet vertrouwen kost een fortuin.... aan de staat en aan de patiënt.

Een chronische ziekte is onvoorspelbaar in zijn evolutie, dat weet iedereen. Toch moeten ze leren hun miserie te anticiperen. Zoals de maatschappij vereist dat men aan zijn pensioen denkt eist ze van de invaliden een spaarpot te hebben om op 20/30/40/? - jarige leeftijd hun progressieve kreupelheid te bekostigen. Ooit al iemand aan gedacht dat iemand met een chronische ziekte ook steeds een onvoorspelbare carrière heeft en dus weinig kansen tot het opbouwen van een spaarpot? Wij, die lijden aan bindweefselziekten hebben jaren een fortuin verloren aan behandelingen, ziekenhuisopnames, medische fouten, dure medicatie, onbetaalbare hulpmiddelen....

De attesten die "bewijzen" hoeveel pijn je hebt en kan verdragen bepalen je percentage van invaliditeit. Het resultaat is dat de moedigen aan het "kortste eindje trekken" en met 66% invaliditeit net niet creperen van de honger en zeker de nodige medicatie, hulpmiddelen en verzorging niet kunnen betalen.
Ik ben nu erkend als 80% invalide, na vijf jaar te overleven met 66%, wachtend op een degelijke diagnose die moest bewijzen dat ik al die tijd eigenlijk 80% verdiende. Dit verschil in procenten betekent ongeveer 400 euro per maand.
Het toppunt vind ik dat chronisch zieken geen recht hebben op een hospitaalverzekering. Waarom? Omdat alle problemen die men ooit krijgt automatisch beschouwd worden als veroorzaakt door de ziekte, zelfs als iemand je omver rijdt op straat.
Sommige wetgevingen kunnen een rare wending nemen. De Belgische gezondheidszorg is uitstekend (ik kan vergelijken met vier landen waar ik verbleef) maar de wetgeving heeft iets glibberigs.